AI #220 | AI ruimt geen frictie op, het verlegt het.

Mijn missie: 1.000 AI Champions vóór eind 2027. Meedoen? Abonneer je op het YouTube-kanaal.

Hi AI Champions!

Zat ik vanochtend met Tim op een terras, twee ondernemers uit de buurt onder elkaar, koffie en geen agenda. En terwijl ik daar zat dacht ik halverwege ineens: oh kak, de nieuwsbrief. Vandaar dat je hem niet om 10.00 maar nu pas in je inbox krijgt.

Voor het eerst in 219 edities was ik hem gewoon vergeten. Geen draft, geen reminder die afging, helemaal niks. Twee jaar wekelijkse reflex en die sloeg er nu een keer overheen.

Mijn eerste verklaring was de hitte. Brein een beetje overkookt, klinkt heel logisch op 30 graden. Maar als ik eerlijk ben tegen mezelf, was het de hitte niet.

In maart verscheen er in Harvard Business Review een onderzoek dat ik eerst grinnikend had weggeklikt en waar ik daarna niet meer onderuit kwam. BCG had bijna 1.500 kenniswerkers ondervraagd en eentje op de zeven daarvan rapporteerde iets wat ze brain fry zijn gaan noemen. Geen burn-out van te veel uren maken dus, maar echt iets nieuws.

Brain fry, zoals zij het beschrijven, is wat er gebeurt zodra je meer AI-agents aanstuurt dan je werkgeheugen aankan. Mentale mist, meer beslis-fouten, decision fatigue, en 39% hogere intent to quit bij de mensen die het zwaar hebben.

Eén zin uit het rapport bleef bij me hangen: bij één of twee agents stijgt je productiviteit en daalt je vermoeidheid, maar vanaf de derde kantelt het. Drie agents dus, dat is alles wat er nodig is.

Toen ben ik zelf maar even gaan tellen. En ik kwam er zelf op acht... En soms loopt het ook allemaal tegelijk.

Wat ik dan zie gebeuren is dat schrijven, bouwen en samenvatten gewoon veel sneller gaat. Daar zit AI's belofte ook en die klopt op zich prima. Maar het werk dat eromheen zit, dat wordt eigenlijk juist veel zwaarder. Richting geven, valideren wat er klopt, kiezen wat aan en wat uit moet, bijsturen wat een beetje afdwaalt.

Je gaat eigenlijk van uitvoerder naar dirigent. En het lastige is, niemand heeft je leren dirigeren.

En wat het nog vervelender maakt, is dat zo'n agent niet stopt als hij klaar is. Hij produceert, jij checkt, hij produceert, jij checkt, en dat gaat zo door. Axios vergeleek het laatst met een slot machine en dat vond ik best treffend. Pull, kijk, pull, kijk. De wachtrij groeit sneller dan je hem leeg kunt maken, en je brein, dat brein dat denkt dat het nog steeds de baas is, dat is intussen gewoon één van die loops geworden.

Dus als je brein op een gegeven moment smelt, betekent dat niet dat je aan het falen bent. Het betekent dat er een signaal afgaat.

Dit is dan ook niet alleen mijn probleem hoor. Het is precies wat ik tegenwoordig bij elke organisatie hoor die echt iets serieus met AI aan het doen is. Vorige week zat ik bijvoorbeeld nog met de ai ambasadeur van een eerste interne rol-out, en die zei letterlijk tegen me: "ik heb een beetje het idee dat we het beest los aan het laten zijn in de organisatie." Ik herkende mezelf daar volledig in. Niet omdat zijn mensen het niet zouden aankunnen, want dat is het echt niet, maar omdat er nergens een ritme zit dat gewoon door de week tikt. Wanneer review je wat, met wie, welke agents zet je aan, welke even uit, welke kaders gelden, dat soort dingen.

En dat is denk ik ook waarom adoptie in bedrijven niet stilvalt op de tools zelf. Die zijn echt niet meer zo moeilijk. Hij valt stil omdat de vorm eromheen er gewoon niet is. De koplopers gaan op een snelheid die ze niet vol kunnen houden, de middengroep raakt vermoeid van het bijbenen, en er zit niemand bovenop om te zeggen: dit doen we wel en dit niet.

Vorige week noemde ik dat de stuck-mechanic. En brain fry is daar volgens mij gewoon een symptoom van.

En dan ligt het natuurlijk verleidelijk dichtbij om te denken: ik bouw gewoon een meta-agent die mijn andere agents aanstuurt. Heb ik een week geprobeerd. Werkt niet. Je verschuift het knooppunt alleen maar, je lost het niet op.

Wat ik nu wel zelf aan het inregelen ben, en dat is echt nog in opbouw:

Vooral die laatste vind ik echt belangrijk. Niemand komt namelijk vanzelf langs om dat voor je te organiseren.

Even kort over de beta die ik vorige week startte op het onderzoeksdeel. Er staan inmiddels veel gesprekken en wat hieruit kwam was eigenlijk dezelfde diagnose: veel beweging, weinig vorm, en niemand die het ritme bewaakt.

Wat dat onderzoek doet is meten waar je organisatie staat op de vijf componenten van gedragsverandering. Niet op gevoel dus, gewoon met cijfers van je eigen team. Wat er ontbreekt komt eruit, en kan je actief op gaan handelen.

Wil je een keer sparren of meer informatie? Plan een kennismaking van 30 minuten of stuur gewoon een reply op deze mail. Past het niet, dan eindigt het ook gewoon daar.

Tot maandag!

Dan krijg je weer een verse lading AI-nieuws in je inbox.

Cheers,

Mathieu