Mijn missie: 1.000 AI Champions vóór eind 2027. Meedoen? Abonneer je op het YouTube-kanaal.
Hi AI Champions!
Elk bedrijf dat serieus met AI aan de slag gaat, komt op hetzelfde punt uit. Eerst zijn er losse use cases en wow-momenten, dan gaan er steeds meer taken soepeler lopen, en dan volgt onvermijdelijk de volgende stap: hoe vertaalt dit zich naar rustiger mensen of meer omzet? Dat is geen lastige vraag die opeens op tafel ligt, dat is gewoon een fase in adoptie. En wie die fase in wil, moet iets veranderen: stoppen met sturen op uren en taakgerichter gaan werken. Want zolang je op uren stuurt, vult vrijgekomen tijd zichzelf weer op en kan niemand de winst aanwijzen.
Taakgericht werken begint bij één vraag die bijna niemand zichzelf stelt: wat voor sóórt taak is dit eigenlijk?
Ik mag daar op dit moment met drie marketingbureaus tegelijk aan werken, teams die hun complete takenpakket aan het indelen zijn, en dat vind ik stiekem het gaafste werk dat er is. Want zodra je die vraag serieus stelt, verandert er iets in hoe mensen naar hun eigen week kijken.
Niet elke taak is gelijk
In elke functie zitten grofweg drie soorten taken, en ze doen totaal verschillende dingen.
Kerntaken veranderen iets in de echte wereld. Een blog die live gaat kan gevonden worden, een campagne die draait kan klikken opleveren. De toets: als ik dit vandaag slecht doe, verandert er dan iets aan de uitkomst? Ja? Kerntaak.
Ondersteunende taken veranderen zelf niks. Ze bepalen hoe goed de kerntaak die erop volgt uitpakt. Zoekwoordenonderzoek levert nul resultaat op tot er content live gaat. Monitoring ook niet, tot iemand er een actie op kiest. De toets: wordt dit pas iets via een andere taak?
Verplichte taken raken het resultaat helemaal niet en moeten toch, omdat het is afgesproken. De rapportagemail, de urenregistratie.
Klinkt simpel. Maar hier komt het punt.
Ondersteunend werk voelt productief
En daar zit het gevaar. Ondersteunend werk is makkelijker te starten, voelt veiliger en niemand kan er iets van vinden. Een analyse maken kan nooit fout zijn. Dus als je tien uur hebt, gaan er bij de meeste mensen acht naar voorbereiden, onderzoeken en monitoren, en twee naar het werk dat daadwerkelijk iets beweegt. En dan is de vraag waarom er niks gebeurt met het resultaat.
Er hoort ook een volgorde bij die bijna iedereen andersom doet. Fout: elke maand standaard zoekwoordenonderzoek en van daaruit verder. Goed: je doet kerntaken tot je vaststelt dat je niet meer weet waarover je moet schrijven, en pás dan haal je het onderzoek erbij. Ondersteunend werk volgt op een kerntaak, niet andersom.
Waarom dit relevanter is dan ooit
AI heeft de prijs van ondersteunend werk naar bijna nul gebracht. Een analyse, een concurrentieonderzoek, een samenvatting van een berg data: het staat er in minuten. Klinkt als pure winst.
Maar daar zit precies het risico. Ondersteunend werk was al verleidelijk, want makkelijk te starten en veilig, en nu is het ook nog moeiteloos. Voor je het weet vul je je week met AI-output die nergens landt. AI is fantastisch in bergen informatie uitpersen tot slimme observaties, de klant leest leuke dingen en er beweegt niks. Inzicht zonder kernactie is gewoon duurdere busywork.
Wie het onderscheid wél scherp heeft, draait het om. Je laat AI het ondersteunende werk krimpen in plaats van groeien, en je schuift de vrijgekomen tijd bewust naar de taken die daadwerkelijk iets veranderen.
Dit is de brug van urenplanning naar taakplanning. Eerder schreef ik al dat je een rol nooit in één keer overdraagt, maar taken wel. Dit onderscheid is de volgende stap: het vertelt je wélke taken je overdraagt en welke je juist vasthoudt. Dat is het moment waarop de cijfers wél gaan bewegen.
Tot maandag!
Dan krijg je weer een verse lading AI-nieuws in je inbox.
Cheers,
Mathieu
Kleine tip
De nieuwsbrief is leuk.
Maar de video’s?
Die kijken net wat lekkerder weg.
Elke week een verse.
Wil je blijven groeien met AI?
Abonneren is een goed idee.
